Ψαλμός 3

Ψαλμός 3 εμψύχωση 

Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ᾿ ἐμέ·

πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).

σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.

φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. (διάψαλμα).

ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.

οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι.

ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου· ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.

τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

1."Κύριε, γιατί πληθύνθηκαν αυτοί που με θλίβουν;"

Πες στον Θεό αυτό που αισθάνεσαι,πες το πρόβλημα σου, είναι εκεί δίπλα σου σε ακούει.

Πολλοί γύρω του του έλεγαν: "Δεν υπάρχει σωτηρία για σένα στον Θεό". Μην ακούς τον φόβο μέσα σου που σου λέει ότι δεν υπάρχει σωτηρία για σένα,ο Θεός γνωρίζει τον τρόπο να σε βοηθήσει, ακόμα κι όταν εσύ δεν βλέπεις πως μπορεί να γίνει αυτό.

2. "Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί"

 Ο Δαβίδ αποκαλεί τον Θεό "αντιλήπτορα" (προστάτη) και "δόξα" του.

Ο Κύριος είναι η προστασία σου,σε οτιδήποτε ο Θεός είναι εκεί να σε υπερασπιστεί.Εμπιστευσου Τον . Είναι η ασπίδα σου.

 "Υψών την κεφαλήν μου".  Σήκωσε το κεφάλι, σήκωσε τις σκέψεις και την καρδιά σου στον Θεό,μην σκύβεις το κεφάλι,μην σε νικά η απογοήτευση.Μην αφήνεις τις σκέψεις σου στα αρνητικά σενάρια, ψηλά το κεφάλι, σκέψεις φωτεινές.

3. Ο Ύπνος

"Εγώ εκοιμήθην και ύπνωσα· εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλήψεταί μου."

. Ο Δαβίδ, ενώ τον κυνηγούν, πέφτει και κοιμάται.

Το να εμπιστεύεσαι την ζωή σου στον Κύριο είναι πίστη. Κοιμάσαι και ο Θεός εργάζεται για σένα. Εμπιστευσου Τον.

4.  "Ανάστα, Κύριε"

Ο Ψαλμός δεν μένει στην παθητικότητα. Ζητάει από τον Θεό να παρέμβει.

Στην ορθόδοξη εσωτερική ζωή, "εχθροί" είναι τα πάθη μας, οι φοβίες μας και οι εμμονές μας,που μοιάζουν να μας δαγκώνουν την ζωή.Ο Θεός,η πίστη μας σε Αυτόν,θα <σπάσει>αυτά τα δόντια.

"Του Κυρίου η σωτηρία".  Εκείνος θα μας σώσει από την δυστυχία,από εχθρούς υλικούς ή νοητικούς αρκεί να του Το επιτρέψουμε.

"Δεν είσαι μόνος σου στο πεδίο της μάχης και το τέλος της ιστορίας δεν το γράφουν οι εχθροί σου".

 Όπου κοιτάς εκεί θα πας. Κοίτα τις αλήθειες του Χριστού, βάλτες στην ζωή σου και θα πας στην ευτυχία. Μην φοβάσαι,ο Θεός είναι πολύ δυνατότερος από τα προβλήματα σου. Προσευχή σου , <φώναξε >στον Θεό ,αλλάζοντας τρόπο σκέψης(μετάνοια )και θα δεις…

Θα σε σκεπάσει με τα φτερά του, και κάτω από τις φτερούγες του θα βρεις καταφύγιο· η πιστότητά του θα είναι ασπίδα και προμαχώνας σου. (Ψαλμός 91:4)

ΠΡΟΦΉΤΗΣ ΗΛΊΑΣ.

Και περπάτησε ο Ηλίας στην έρημο για μια ολόκληρη μέρα και ήρθε και κάθισε κάτω από ένα δέντρο που λεγόταν Ραθμὲν. Εκεί ζήτησε να πεθάνει και είπε: «Φτάνει πια, πάρε τη ζωή μου, Κύριε, γιατί δεν είμαι καλύτερος από τους προγόνους μου».

Κοιμήθηκε κάτω από το φυτό και τότε κάποιος τον άγγιξε και του είπε: «Σήκω και φάε». Ο Ηλίας κοίταξε και είδε κοντά στο κεφάλι του ένα ψημένο ψωμί από σιτάρι και ένα δοχείο με νερό. Σηκώθηκε, έφαγε και ήπιε, και μετά ξάπλωσε ξανά.

Ο άγγελος του Κυρίου ήρθε πάλι, τον άγγιξε και του είπε: «Σήκω και φάε, γιατί έχεις μακρύ δρόμο μπροστά σου». Σηκώθηκε, έφαγε και ήπιε και, με τη δύναμη εκείνης της τροφής, βάδισε για πολλές μέρες και νύχτες μέχρι που έφτασε στο όρος Χωρήβ.

Εκεί μπήκε σε μια σπηλιά και πέρασε τη νύχτα. Τότε ήρθε σε αυτόν λόγος Κυρίου και τον ρώτησε: «Τι κάνεις εδώ, Ηλία;» Ο Ηλίας απάντησε: «Έδειξα μεγάλο ζήλο για τον Κύριο τον Παντοκράτορα, γιατί οι γιοι του Ισραήλ σε εγκατέλειψαν, κατέστρεψαν τα θυσιαστήριά σου και σκότωσαν τους προφήτες σου με το ξίφος, και μόνο εγώ έμεινα, κι αναζητούν τη ζωή μου για να με σκοτώσουν».

Ο Κύριος του είπε: «Βγες και στάσου μπροστά μου στο βουνό». Και να, ο Κύριος πέρασε. Ένας δυνατός άνεμος που έσχιζε τα βουνά και σύντριβε βράχια πέρασε πριν από τον Κύριο, αλλά ο Κύριος δεν ήταν στον άνεμο. Μετά τον άνεμο ήρθε σεισμός, αλλά και σε αυτόν δεν ήταν ο Κύριος. Ύστερα ήρθε φωτιά, αλλά ούτε στη φωτιά ήταν ο Κύριος. Και μετά τη φωτιά ήρθε ένας ήχος απαλής αύρας – και εκεί ήταν ο Κύριος.

Όταν το άκουσε αυτό ο Ηλίας, σκέπασε το πρόσωπό του με τον μανδύα του και βγήκε και στάθηκε στην είσοδο της σπηλιάς. Μια φωνή τον ρώτησε ξανά: «Τι κάνεις εδώ, Ηλία;» Και απάντησε πάλι: «Έδειξα μεγάλο ζήλο για τον Κύριο τον Παντοκράτορα, γιατί οι γιοι του Ισραήλ εγκατέλειψαν τη διαθήκη σου, κατέστρεψαν τα θυσιαστήριά σου και σκότωσαν τους προφήτες σου με το ξίφος. Μόνο εγώ απέμεινα, και προσπαθούν να μου πάρουν τη ζωή».

Ο Κύριος τότε του είπε: «Πήγαινε, γύρισε πίσω τον δρόμο σου και πήγαινε στην έρημο της Δαμασκού. Όταν φτάσεις, θα χρίσεις τον Αζαήλ βασιλιά της Συρίας. Θα χρίσεις και τον Ιηού, γιο του Ναμεσσὶ, βασιλιά του Ισραήλ. Και τον Ελισαιέ, γιο του Σαφάτ, θα τον χρίσεις προφήτη στη θέση σου. Όποιον γλιτώσει από το ξίφος του Αζαήλ θα τον θανατώσει ο Ιηού, και όποιον γλιτώσει από το ξίφος του Ιηού θα τον θανατώσει ο Ελισαιέ. Και θα αφήσω μέσα στον Ισραήλ επτά χιλιάδες άνδρες, που δεν λύγισαν τα γόνατά τους στον Βάαλ, ούτε φίλησαν αυτόν με τα χείλη τους».

Γ' Βασιλειών

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔΟΞΑΣΑΤΕ...

Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γής, υψώθητε".

Αυτήν τήν πανηγυρικήν προτροπήν απευθύνει η Εκκλησία μας διά στόματος τού ιερού υμνωδού πρός όλους μας. Μάς καλεί είς μίαν κατ εξοχήν συμμετοχήν είς τό γεγονός τής Γεννήσεως τού Κυρίου, διότι αυτό δέν αποτελεί απλώς μίαν ιστορικήν ανάμνησιν. Αντιθέτως είναι γεγονός, τό οποίον ενέχει βαθύτερον καί μυστικώτερον χαρακτήρα. Η Γέννησις αποτελεί έναν χρυσούν κρίκον είς τήν αλυσίδα τών σωτηριωδών ενεργειών τής θείας οικονομίας. Παρά δέ τόν ιστορικόν της χαρακτήρα, οι Ευαγγελισταί δέν παύουν νά τονίζουν τόν χαρακτήρα αυτόν τοποθετούντες τό γεγονός αυτό μέσα είς τό οικουμενικόν ιστορικόν του πλαίσιον - η γέννησις αποτελεί ένα γεγονός, τό οποίο βιώνει η Εκκλησία ολόκληρη καί κάθε πιστός ατομικώς καί κατά τρόπον πού δέν είναι δυνατόν νά διατυπωθή διά λέξεων πενιχρών καί γηίνων. Υπό τήν προυπόθεσιν αυτήν καί μόνον είναι δυνατόν νά κατανοηθή η προτροπή τής Εκκλησίας, μέ τήν οποίαν αρχίσαμε τό παρόν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ, ΔOΞΑΣΑΤΕ!

Ο Χριστός γεννάται. Συνεχώς γεννάται μυστικώς στίς καρδιές τών πιστών. Εφ όσον ζήτε, εφόσον αισθάνεσθε τό γεγονός αυτό προσωπικώς, εκσπάσατε είς ύμνους καί δοξολογίας, διότι "νύν τά ανήκουστα ηκούσθη  άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα τόν Αδάμ απεργάσηται".

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΞ ΟΥΡΑΝΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ!

Τό ταπεινό βρέφος τό έν τή φάτνη τού σπηλαίου τής Βηθλεέμ εσπαργανωμένον δέν είναι σηνήθης άνθρωπος. Είναι ο Υιός τού Θεού. Κατήλθεν επί τής γής διά τήν άνάπλασιν τού ανθρωπίνου γένους. Προυπαντήστε τον, άνθρωποι.  Προυπαντήστε τον, αδελφοί πιστοί. Ο Κύριος έρχεται. Μή μείνετε αδιάφοροι καί ψυχροί. Αφήσατε τήν ακηδίαν τού πνεύματός σας καί τρέξατε είς απάντησιν τού Ερχομένου. Είς Αυτόν θά εύρετε ό,τι ματαίως αναζητείτε μέσα είς τήν πτωχείαν τής καρδίας σας ή είς τόν ακόμη πτωχότερον υλικόν κόσμον, ο οποίος σάς περιβάλλει.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ, ΥΨΏΘΗΤΕ!

Εφόσον ο Χριστός ήλθεν επί τής γής, τήν έκαμεν ουρανόν.Υψώθητε λοιπόν καί σείς είς τήν νέαν αυτήν κατάστασιν. Υψώθητε υπέρ τάς συνήθεις μικρότητας, υπέρ τά γελοία συμφέροντά σας. Υψώθητε υπέρ τά ταπεινά σας πάθη καί τάς ποταπάς συνηθείας σας,  αι οποίαι σάς εξευτελίζουν. Υψώθητε υπέρ τά γής καί γίνετε ουράνιοι άνθρωποι, ένσαρκοι άγγελοι αγάπης, καλωσύνης, ταπεινοφροσύνης, αγιωσύνης, μετανοίας καί συντριβής. Υψώθητε, αδελφοί τού Χριστού, όπου ο Αδελφός. 

Ω, ΑΔΕΛΦΟΙ, ΑΔΕΛΦΟΙ  ΜΟΥ!

Εμπρός είς τό εξαίρετον καί μοναδικόν μεγαλείον τής Γεννήσεως όσοι πιστοί, άς ανοίξωμεν τής ψυχής τά μάτια διά νά ατενίσωμεν τήν δόξα της. Θά λησμονήσωμεν τότε τήν αθλιότητά μας, είς τήν οποίαν παραπαίομεν καί συντριβόμενοι καταρρακωνόμεθα πνευματικώς καί ηθικώς. Θά ζήσωμεν περισσόετρον από άλλοτε τό βάθος καί τό πλάτος τών Χριστουγέννων κατά νεόν μυστικόν τρόπον, αποκαλυπτικόν διά τήν πνευματικήν μας πορείαν , όπου ο Χριστός.

(Από τό Περιοδικό "Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ " τό οποίο εξέδιδε καί έστελνε δωρεάν στούς Ελληνες o μακαριστός π. Ευσέβιος  κατά τά έτη, 1968 - 1969)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Κατά την 18η του μήνα αυτού, αν τύχει ημέρα Κυριακή ειδάλλως αμέσως μετά απ' αυτή, επιτελείται η μνήμη όλων αυτών που στους αιώνες ευαρέστησαν στο Θεό. Από του Αδάμ δηλαδή, μέχρι και του Ιωσήφ μνηστήρα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και αυτοί, σύμφωνα με χρονολογική σειρά είναι οι έξης: ΟΙ Πρωτόπλαστοι ΑΔΑΜ & ΕΥΑ, ο δίκαιος ΑΒΕΛ γιος του Αδάμ, ο Δίκαιος ΣΗΘ γιος του Αδάμ, ο Δίκαιος ΕΝΩΣ γιος του ΣΗΘ, ο Δίκαιος ΚΑΪΝΑΝ γιος του Ενώς, ο Δίκαιος ΜΑΛΕΛΕΗΛ γιος του Καϊνάν, ο Δίκαιος ΙΑΡΕΔ γιος του Μαλελεήλ, ο Δίκαιος ΕΝΩΧ γιος του Ιάρεδ, ο Δίκαιος ΜΑΘΟΥΣΑΛΑΣ γιος του Ενώχ, ο Δίκαιος ΛΑΜΕΧ γιος του Μαθουσάλα, ο Δίκαιος ΝΩΕ γιος του Λάμεχ, ο Δίκαιος ΣΗΜ γιος του Νώε, ο Δίκαιος ΙΑΦΕΘ γιος του Νώε, ο Δίκαιος ΑΡΦΑΞΑΔ γιος του Σήμ, ο Δίκαιος ΚΑΪΝΑΝ γιος του Αρφαξάδ, ο Δίκαιος ΣΑΛΑ γιος του Καϊνάν, ο Δίκαιος ΕΒΕΡ γιος του Σάλα, από τον οποίο οι Ιουδαίοι ονομάστηκαν Εβραίοι, ο Δίκαιος ΦΑΛΕΚ γιος του Εβέρ, ο Δίκαιος ΡΑΒΑΓ γιος του Φαλέκ, ο Δίκαιος ΣΕΡΟΥΧ γιος του Ραγάβ, ο Δίκαιος ΝΑΧΩΡ γιος του Σερούχ, ο Δίκαιος ΘΑΡΡΑ γιος του Ναχώρ, ο Δίκαιος και Πατριάρχης ΑΒΡΑΑΜ γιος του Θάρρα, ο Πατριάρχης ΙΣΑΑΚ γιος του Αβραάμ, ο Πατριάρχης ΙΑΚΩΒ γιος του Ισαάκ, ο Πατριάρχης ΡΟΥΒΙΜ πρώτος γιος του Ιακώβ, ο Πατριάρχης ΣΥΜΕΩΝ δεύτερος γιος του Ιακώβ, ο Πατριάρχης ΛΕΥΙ τρίτος γιος του Ιακώβ, από τον οποίο και η Λευιτική φυλή, ο Πατριάρχης ΙΟΥΔΑΣ γιος του Ιακώβ από τη φυλή του οποίου κατάγεται ο Χριστός, ο Πατριάρχης ΖΑΒΟΥΛΩΝ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή παράλια, ο Πατριάρχης ΙΣΑΧΑΡ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή "γηπόνος", ο Πατριάρχης ΔΑΝ γιος του Ιακώβ, από τη φυλή του οποίου ήταν οι Κριτές, ο Πατριάρχης ΓΑΔ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή πάντα λήστευε αλλά και ληστευόταν, ο Πατριάρχης ΑΣΗΡ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή ήταν σε χώρες πλούσιες και σιτοφόρες, ο Πατριάρχης ΝΕΦΘΑΛΕΙΜ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή ήταν πολυπληθής, ο Πατριάρχης ΙΩΣΗΦ γιος του Ιακώβ του οποίου η φυλή ήταν ένδοξη και περήφανη, ο Πατριάρχης ΒΕΝΙΑΜΙΝ γιος του Ιακώβ, του οποίου η φυλή στην αρχή ήταν άγρια και στη συνέχεια έγινε ήρεμη και άκακη. Ο ΦΑΡΕΣ και ΖΑΡΑ δίδυμοι γιοι του Ιούδα του Πατριάρχη, ο ΕΣΡΩΜ γιος του Φάρες, ο ΑΡΑΜ γιος του Εσρώμ, ο ΑΜΙΝΑΔΑΒ γιος του Αράμ, ο ΝΑΑΣΩΝ γιος του Αμιναδάβ, ο ΣΑΛΜΩΝ γιος του Ναασών, ο ΒΟΟΖ γιος του Σαλμών, ο ΟΒΗΔ γιος του Βοόζ από τη Ρουθ, ο ΙΕΣΣΑΙ γιος του Οβήδ, ο ΔΑΒΙΔ ο βασιλιάς, γιος του Ιεσσαί, ο ΣΟΛΟΜΩΝ ο βασιλιάς, γιος του Δαβίδ, ο ΡΟΒΟΑΜ ο βασιλιάς, γιος του Σολομώντα, ο ΑΒΙΑ ο βασιλιάς, γιος του Ροβοάμ, ο ΑΣΑ ο βασιλιάς, γιος του Άβια, ο ΙΩΣΑΦΑΤ ο βασιλιάς, γιος του Ασά, ο ΙΩΡΑΜ ο βασιλιάς, γιος του Ιωασαφάτ, ο ΟΖΙΟΥ ο βασιλιάς, γιος του Ιωράμ, ο ΙΩΑΘΑΜ ο βασιλιάς, γιος του Οζίου, ο ΑΧΑΖ ο βασιλιάς, γιος του Ιωάθαμ, ο ΕΖΕΚΙΑΣ ο βασιλιάς, γιος του Αχάζ, ο ΜΑΝΑΣΗΣ ο βασιλιάς, γιος του Εζεκία, ο ΑΜΜΩΝ ο βασιλιάς, γιος του Μανασή, ο ΙΩΣΙΑΣ ο βασιλιάς, γιος του Άμμων, ο ΙΕΧΟΝΙΑΣ ο βασιλιάς, γιος του Ιωσία, ο ΣΑΛΑΘΙΗΛ, γιος του Ιεχονία, ο ΖΟΡΟΒΑΒΕΛ, γιος του Σαλαθιήλ, που ανήγειρε τον ναό των Ιεροσολύμων όταν είχε καεί, ο ΑΒΙΟΥΔ, γιος του Ζοροβάβελ, ο ΕΛΙΑΚΕΙΜ, γιος του Αβιούδ, ο ΑΖΩΡ, γιος του Ελιακείμ, ο ΣΑΔΩΚ, γιος του Αζώρ, ο ΑΧΕΙΜ, γιος του Σαδώκ, ο ΕΛΙΟΥΔ, γιος του Αχείμ, ο ΕΛΕΑΖΑΡ, γιος του Ελιούδ, ο ΜΑΤΘΑΝ, γιος του Ελεάζαρ, ο ΙΑΚΩΒ, γιος του Ματθάν, ο ΙΩΣΗΦ ο μνήστωρ, γιος του Ιακώβ, ο Δίκαιος ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ, ο Δίκαιος ΙΩΒ, ο Προφήτης ΜΩΫΣΗΣ και ΩΡ και ΑΑΡΩΝ οι Ιερείς, ο Δίκαιος ΙΗΣΟΥΣ του Ναυή, ο Προφήτης ΣΑΜΟΥΗΛ, ο Προφήτης ΝΑΘΑΝ, ο Προφήτης ΔΑΝΙΗΛ, οι Άγιοι Τρεις Παίδες, η Δίκαια ΣΑΡΡΑ γυναίκα του Αβραάμ, η Δίκαια ΡΕΒΕΚΚΑ γυναίκα του Ισαάκ, η Δίκαια ΛΕΙΑ πρώτη γυναίκα του Ιακώβ, η Δίκαια ΡΑΧΗΛ δεύτερη γυναίκα του Ιακώβ, η Δίκαια ΑΣΙΝΕΘ γυναίκα του Ιωσήφ του Πάγκαλου, η Δίκαια ΜΑΡΙΑ αδελφή του Μωϋσέα, η Δίκαια ΔΕΒΟΡΑ, η Δίκαια ΡΟΥΘ, η Δίκαια ΣΑΡΑΦΘΙΑ, προς την οποία εστάλη ο Ηλίας, η Δίκαια ΣΩΜΑΝΙΤΙΔΑ, που φιλοξένησε τον Ελισσαίο, η Δίκαια  ΙΟΥΔΙΘ, η Δίκαια ΕΣΘΗΡ, που λύτρωσε τον Ισραήλ από τον θάνατο, η Δίκαια ΑΝΝΑ μητέρα του Σαμουήλ και η Δίκαια ΣΩΣΑΝΝΑ.

 

Ιώβ!!!

 

Δαβίδ και Γολιάθ.

 

Ψαλμὸς ξβ' (62)

Ψαλμὸς ξβ' (62)

· Ψαλμὸς τῷ Δαβὶδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν Ψαλμὸς ὑπὸ τοῦ Δαβίδ, ὅταν βρισκόταν

τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας,

2 Ὁ Θεὸς ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω

ἐδίψησε σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλώς σοι

ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ

καὶ ἀνύδρῳ.

3 Οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν

τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου.

4 Οτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς

τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε.

5 Οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ

ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς

μου.

6 Ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλη-

σθείη ή ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αινέσει τὸ στόμα μου.

· Εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς

μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ

* ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ

σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι.

* Εκολλήθη ή ψυχή μου ὀπίσω σου.

ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ή δεξιά σου.

10 Αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου, εἰσελεύσονται εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς

11 παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ῥομφαίας,

μερίδες ἀλωπέκων ἔσονται.

12 Ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ Θεῷ, ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ

ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.

Πρόκειται γιὰ τὸν τρίτο ψαλμὸ τοῦ Ἐξαψάλμου. Τὸ περιεχόμενό του ἀποτελεῖ ἱκεσία τοῦ πιστοῦ καὶ κοινωνία μαζί του, τὴν ὁποία μάλιστα

συνδέει μὲ τὴ φοίτησή του στους χώρους τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ψαλμὸς θεωρεῖται πρότυπο πρωινῆς προσευχῆς.

1 Ψαλμὸς τῷ Δαβὶδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας,

Ἡ ἐπιγραφὴ δηλώνει ὅτι ὁ ψαλμὸς ἀποτυπώνει τὴν ἐμπερίστατη κατάσταση τοῦ ποιητῆ, ὅταν διωκόμενος καταφεύγει στὴν ἔρημο γιὰ νὰ

γλιτώσει, εἴτε ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴ τοῦ Σαούλ (βλ. Α' Βασ. κεφ. 23 & 24).

εἴτε ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴ τοῦ Ἀβεσσαλώμ (Β' Βασ. κεφ. 15 & 16).

2 Ὁ Θεὸς ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησε σε ἡ ψυχή μου, που σαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ.

Ἡ ἀναφορὰ σὲ ψυχὴ καὶ σὲ σῶμα (σάρξ) ὡς ἔκφραση τοῦ ὅλου ἀνθρώπου, χαρακτηρίζει τὴν ἰουδαϊκὴ ἀντίληψη περὶ ἀνθρώπου ποὺ διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνική, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀντιλήψεις τῶν λαῶν τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μέσης Ανατολῆς,

Σύμφωνα μὲ τὴ θεολογία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ ἄνθρωπος εἶναι

ψυχὴ ὡς ζωοποιημένος ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ζωῆς ποὺ ἐμφυσᾶται σ' αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεό (καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς,

καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν – Γέν. 2,7), ἐνῶ ἡ σάρκα δηλώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι φθαρτό πλάσμα. Κατὰ τοῦτο, πνεῦμα σημαίνει ἕνα διαρκὲς ἄνοιγμα στὸν Θεό, ἐνῶ μὲ τὸ σῶμα ὁ ἄνθρωπος ἐκφράζεται πρὸς τὰ ἔξω. Ἡ ψυχὴ μάλιστα μπορεῖ νὰ δηλώνει ὁλόκληρο τὸν

ἄνθρωπο, δὲν εἶναι κάτι ποὺ κατοικεῖ στὸ σῶμα, ἀλλὰ ἐκφράζεται μὲ τὸ

σῶμα. Ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα (ἡ σάρκα) μπορεῖ νὰ δηλώνει ὁλόκληρο τὸν

ἄνθρωπο, ἀφοῦ εἶναι ζωογονημένη ἀπὸ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχει

στὴν ἰουδαϊκὴ παράδοση κανένας δυαλισμός, ποὺ νὰ ἀντιλαμβάνεται χωριστὰ τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχὴ καὶ σῶμα. Δὲν

πρόκειται, δηλαδή, γιὰ δύο διακρινόμενα συστατικά, καὶ μάλιστα ἀξιολογούμενα (βλ. τὴν πλατωνικὴ ἀντίληψη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ σῶμα ἀποτελεῖ φυλακὴ τῆς ψυχῆς), ἀλλὰ γιὰ μία ὑπόσταση ποὺ λειτουργεῖ ἐν ἀναφορᾶ: α) πρὸς τὸν Θεό, καὶ β) πρὸς τὸν κόσμο.

Βέβαια, κατὰ τοὺς πρώιμους ἑλληνιστικούς χρόνους (μετὰ τὸν 3ο π.Χ.

αἰώνα), θὰ ἐμφανιστοῦν ἀπόψεις διαφορετικὲς στὰ σοφιολογικὰ λεγόμενα

ἔργα (Σοφία Σολομῶντος, Σοφία Σειράχ. Παροιμίες, βιβλία Μακκαβαίων

κ.ά.), λόγῳ τῆς συνάντησης μὲ τὴ φιλοσοφία τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ αὐτὲς

οἱ ἀπόψεις δὲν θὰ ἐπηρεάσουν τὴ βιβλικὴ ἀνθρωπολογία.

Τὴν ξεκάθαρη άποψη γιὰ τὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου θὰ τὴν μάθουμε ὅταν

ἐμφανιστεῖ στὴν ἱστορία ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὡς ὁ αὐθεντικὸς τύπος τοῦ

ζῶντος ἀνθρώπου, ὡς ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου τοῦ ὁποίου ἡ ἀνθρώπινη φύση

συνίσταται «ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος», κατὰ τὴ διατύπωση τῆς

Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου (451 μ.Χ.).

Ἂς πᾶμε στὸν δεύτερο στίχο τοῦ ψαλμοῦ. Ἡ ψυχή, τὸ εἶναι τοῦ ἀνθρώπου, λαχταράει τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, καὶ τὴν λαχταράει ἀπὸ τὴν

αὐγὴ τῆς ζωῆς του. Τὴν λαχταράει ἐπίσης ἡ σωματική του φύση, ή δια ποτισμένη ἀπὸ τὴ φθορά, μὲ προσανατολισμὸ ὅμως τὴν κατάργηση

αὐτῆς τῆς φθορᾶς, συνθήκη ποὺ ἐγκαινιάστηκε μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μέχρι τότε ψηλαφείται μία ὁδοιπορία πόνου καὶ ἐρημίας, ἰδιαίτερα ὅταν προσβάλλεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ἐχθρούς, στὴν περίπτωση μάλιστα τοῦ ποιητῆ μας ἀπὸ ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου περιβάλλοντος, κάτι ποὺ

θὰ ὁδηγήσει τὸν Χριστὸ νὰ διατυπώσει τὴ σκληρὴ διαπίστωση ὅτι ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ (Ματθ. 10,36).

Οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου.

Ἀπὸ τὴν ἔρημο, ἀπὸ ὅπου, κατὰ δήλωση τῆς ἐπιγραφῆς, γράφει τὸ

ποίημά του ὁ ποιητής, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βρίσκεται συγχρόνως στὸ ναὸ

τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοῦ λόφου Σιών, παρὰ μόνον νοερῶς. Μπορεῖ ὅμως νὰ

ἐνδυναμώνεται μὲ τὴ μνήμη τέτοιων ἐμπειριῶν. Ἀλλὰ ἀπὸ μιὰ ἄλλη ἔρημοβκαθολικῆς διαστάσεως, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ φθορὰ καὶ ἡ σύγχυση, ὁ τόπος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συνείδηση τῆς παρουσίας του ἐνισχύουν τὸν πιστὸ καὶ

τὸν ὁπλίζουν νὰ πολεμεῖ ἐναντίον τῶν νοητῶν κυρίως ἐχθρῶν τοῦ ἀνθρώπου. Ο στίχος ἀναφέρεται στὸ μυστήριο τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, πέραν τῆς μετοχῆς μας στὰ ἱερὰ μυστήρια, πραγματοποιεῖται ἡ 

ἀρχαία λαχτάρα νὰ εἴμαστε λαός, καὶ μάλιστα λαὸς τοῦ Θεοῦ.

4 Οτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς· τὰ χείλη μου σε ἐπαινέσουσί

Τὸ ἔλεος ἐδῶ μὲ τὴ σημασία τῆς σχέσης. Τί νὰ τὴν κάνω μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν ἀντλεῖ τὸ περιεχόμενό της ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὸν Θεό, μιὰ ζωὴ χωρὶς

τὸν Θεό; Θὰ εἶναι μιὰ ζωὴ ἐν τῷ θανάτῳ, θά 'μαι πεθαμένος ἀναπνέον-

. Θέλω νὰ εἶμαι μὲ τὸν Θεὸ ἀκόμα καὶ πεθαμένος, παρὰ νὰ εἶμαι ζωντανὸς χωρὶς τὸν Θεό. Πῶς τὸ λέει ὁ Χριστός; Ἄφετε τους ν

θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς (βλ. Ματθ. 8,22).

5 Οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς

χειράς μου.

Τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀποκαλυφθεῖ στὴ θεοφάνεια τοῦ Σινᾶ: Κύριος 

ὁ Θεὸς οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ

ἀληθινός (Εξ. 34,6), διατύπωση ποὺ γνωρίζει ὁ ψαλμωδός, ἀφοῦ τὴν

ἐπαναλαμβάνει στὸν 85ο ψαλμό (στ. 15). Καὶ βέβαια, τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ

θὰ ἀποκαλυφθεῖ πλήρως μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ του. Ὁ Υἱὸς εἶναι

τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, καὶ ὁ Υἱὸς μᾶς ἀποκαλύπτει τὸν Πατέρα: ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα (Ἰωάν. 14,9). Σ' αὐτὸν τὸν Θεὸ δέεται

ὁ ποιητής μας, αὐτὸν τὸν Θεὸ μᾶς καλεῖ νὰ εὐλογοῦμε.

6 Ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου.

Ἡ ἀναφορὰ στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ ὡς τόπο παρουσίας του ἀνακαλεῖ πλησμονὴ τροφῆς οὐράνιας. Ἡ ψυχὴ τρέφεται ἀπὸ τὴ θεία χάρη καὶ ὁδηγεῖ

σὲ δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Ἀλλὰ ἐπίσης δείχνει πρὸς ἕνα

μέλλον, ὅταν θὰ παρατίθεται τὸ δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, στὴ θεία

Εὐχαριστία, δεῖπνο ποὺ τόσο εύγλωττα περιγράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος

στὸν Κατηχητικὸ Λόγο του: Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ

μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως· πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος.

7 Εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ·

Μνήμη καὶ μελέτη. Ἡ πρώτη ἐντυπώνεται στὴν ψυχή, ἡ δεύτερη

ἐνεργεῖται. Ξυπνητὸς ἢ κοιμισμένος, λοιπόν, ὁ ποιητὴς ἀντιλαμβάνεται

τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν κατέχει. Αὐτὴ εἶναι ἡ σημασία τοῦ

«ἀδιαλείπτως» ποὺ προτείνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Θεσσαλονικεῖς:

Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῷ ἀδιαλείπτως (Α' Θεσ.

2,13), καὶ ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε (5,1)

ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι.

Πρόκειται γιὰ ἀγαλλίαση ψυχῆς, κατάσταση ποὺ τελικὰ ἀναδύεται

ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστό, ὁ ὁποῖος στὶς ἐμφανίσεις του

μετὰ τὴν ἀνάσταση χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη «χαίρετε». Αὐτὴ τὴν ἀγαλλίαση ἐκφράζει ἡ Παναγία ἐπειδὴ βρέθηκε ὑπὸ τὴ σκέπη τοῦ Θεοῦ:

ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτηρί μου (Λουκ. 1,47),

Καὶ αὐτὴν τὴν ἀγαλλίαση ὑπόσχεται ὁ Χριστὸς στοὺς πιστούς του: χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς (Ματθ.

5,12).

• Ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου.

Ναὶ μὲν ἐκ πρώτης ὄψεως ἔχουμε μία ἀναφορὰ στὴν ἔννοια τῆς ἀνταπόδοσης, ὅπως ἀναπτύσσεται στὴν ἱερὴ ἱστορία, κατ᾽ οὐσίαν ὅμως πρόκειται γιὰ ἀναφορὰ σὲ σχέση, καὶ μάλιστα στενὴ σχέση, ποὺ στὰ βιβλικὰ

κείμενα καὶ στὴ νηπτική μας παράδοση περιγράφεται ὡς «ερωτική». Κι

ἂν δεχτοῦμε τὴν προσέγγιση τοῦ ἁγίου Αθανασίου: τίς ἂν εἴη δεξιὰ τοῦ

Πατρὸς ἢ ὁ μονογενὴς αὐτοῦ Υἱός;', τότε εἶναι σὰν νὰ λέει ὁ ποιητής:

κόλλησα ἐπάνω σου κι ἐσὺ μὲ σκέπασες μὲ τὸν Υἱό σου.

10 Αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου, εἰσελεύσονται εἰς τὰ

κατώτατα τῆς γῆς· " παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ῥομφαίας, μερίδες

ἀλωπέκων ἔσονται.

Ὁ Θεὸς ἔχει ἀποκαλύψει στὸν λαό του καὶ σὲ ἕναν ἕκαστο τῶν δικαίων του ὅτι θὰ εἶναι προστάτης καὶ θὰ τοὺς ὑπερασπιστεῖ ἀπὸ τοὺς

ἐχθρούς, ἰδιαίτερα τοὺς νοητούς. Τέτοιοι ἐχθροὶ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴ

χώρα τῶν ζώντων, τὴ χώρα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἔχουν σχέση

μὲ τὸν τόπο τοῦ θανάτου, τὸν τόπο τοῦ τίποτε. Νά μιὰ περίπτωση ποὺ ὁ

θάνατος δὲν εἶναι πέρασμα στὴ ζωή, ἀλλὰ κατάσταση τοῦ τίποτε, κατάσταση χωρὶς Θεό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ θάνατος λειτουργεῖ καὶ ὡς

κρίση, ἀφοῦ μὲ αὐτὸν διακρίνονται αὐτοὶ ποὺ ποιοῦν τὸ καλὸ ἀπὸ αὐτοὺς

ποὺ ποιοῦν τὸ κακό. Εἶναι ἐνδιαφέρουσα ἡ προσέγγιση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὅτι ὁ θάνατος παραχωρήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἵνα μὴ

τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται.

12 Ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ Θεῷ, ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.

Ἐὰν ὁ ψαλμὸς γράφεται σὲ σχέση μὲ τὴ δίωξη τοῦ Σαούλ, τότε ὁ Δαβὶδ εἶναι βασιλιὰς ἐπειδὴ ἔχει χρισθεῖ ἀπὸ τὸν προφήτη Σαμουήλ,

χωρὶς νὰ ἔχει ἀκόμη ἀνεβεῖ στὸν θρόνο του. Ἐὰν γράφεται σὲ σχέση μὲ

τὴ δίωξη τοῦ ᾿Αβεσσαλώμ, τότε ἡ ἀναφορὰ εἶναι πραγματική. Οὕτως ἢ

ἄλλως, ὁ βασιλιὰς ἀντιλαμβάνεται τὸν ἑαυτό του ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὸν

Θεό, καὶ λογαριάζει τὸν ὅρκο του σ' αὐτὸν ὡς διαθήκη ζωής.

Αὐτὴ τὴν εὐφροσύνη λόγῳ τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν δωρεῶν του ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν ὁμιλία του στὰ Λύστρα τῆς

14,17). Μ. Ασίας: ἐμπιπλῶν τροφῆς καὶ εὐφροσύνης τὰς καρδίας ὑμῶν (Πράξ.10)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ. ΨΑΛΩ ΤΟ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΜΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ 

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΈΩΝ.

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Μέγας κηρύττει:

 

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Μέγας κηρύττει:

«Στο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Κριτές βρίσκουμε καί τήν ἱστορία τοῦ Σαμψών, κριτοῦ τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Σαμψών ἦταν προτύπωσι τοῦ Χριστοῦ.

Προτύπωσε τό θάνατο καί τήν ἀνάστασι τοῦ

Χριστοῦ.

Κάποια φορά ὁ Σαμψών εἶχε πάει στη Γάζα, πόλι

τῶν Φιλισταίων. Αὐτό ἔγινε γνωστό στούς κατοίκους της. Καί αὐτοί, τή νύχτα ἐκύκλωσαν τήν πόλι

καί ἀφοῦ ἔκλεισαν τίς πύλες, τοῦ ἔστησαν ἐνέδρα, νά τον συλλάβουν.

Μά δέν πέτυχαν τίποτε. Διότι τά μεσάνυχτα ὁ

Σαμψών, χάρι στή δύναμι τήν ὁποία διέθετε, σήκω

σε στην πλάτη του ὁλόκληρη τήν πύλη τῆς πόλεως,

τήν πῆρε καί ἀνέβηκε στό ὄρος!

Τί ἄλλο προτυπώνει ή πράξι αυτή τοῦ Σαμψών,

ἂν ὄχι τό Λυτρωτή μας;

Τί ὑποδηλώνει ἡ πόλι Γάζα, ἂν ὄχι τά καταχθόνια 

Ποιούς ἀντιπροσωπεύουν οἱ ἀσεβεῖς Φιλισταίοι,

ἄν ὄχι τούς ἀπίστους καί θεοκτόνους Ἰουδαίους, που σταύρωσαν τόν Κύριο;

Ὅπως οἱ Φιλισταῖοι εἶχαν βάλει φρουρά στην

πόλι νά συλλάβουν τό Σαμψών, ἔτσι καί οἱ Ἑβραῖοι

ὅταν ἔμαθαν ὅτι ὁ Χριστός πέθανε καί τάφηκε, ἔβαλαν φρουρά νά φυλάη τόν τάφο Του.

Ὅπως οἱ Φιλισταῖοι εἶχαν πανηγυρίσει, πιστεύοντας ὅτι θά ἔπιαναν τό Σαμψών, ἔτσι καί οἱ Ἑβραῖοι

ἔχαιραν στή σκέψι, ὅτι θά "κρατοῦσαν στα χέρια

τους”, μέ τή βοήθεια τῶν καταχθονίων, τόν Ἀρχηγό

τῆς ζωῆς.

Καί ὅπως ὁ Σαμψών ὄχι μόνο τούς ξέφυγε μέσα

στο σκοτάδι τῆς νύχτας, ἀλλά καί τούς πῆρε τίς πύλες τῆς πόλεώς τους μαζί του, ἔτσι καί ὁ Λυτρωτής μας, ὄχι μόνο ἀναστήθηκε πρίν ἀκόμη ξημερώση, ἀλλά καί ἔμεινε γιά πάντα ὁ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος καί κατέλυσε γιά πάντα τοῦ θανάτου τό κράτος.

Καί ὅπως ὁ Σαμψών σήκωσε στην πλάτη του

τήν πύλη τῆς Γάζας καί τήν πῆγε στό ὄρος, ἔτσι καί

ὁ Σωτήρας μας Χριστός, ὅταν ἀναστήθηκε “πύλας

χαλκᾶς συνέτριψε καί μοχλούς σιδηρούς συνέθλασε ( κατέστρεψε τελείως)". Καί μᾶς ἄνοιξε για πάντα τὴν πύλη τοῦ Οὐρανοῦ»

«Τι είναι αυτό που έχεις κάνει;» (Γέν. 3:13)

«Από τη γη ο Κύριος ο Θεός σχημάτισε κάθε θηρίο του αγρού και κάθε πουλί του ουρανού και τα έφερε στον Αδάμ για να δει πώς θα τα αποκαλούσε. Και όπως κι αν ονόμαζε ο Αδάμ κάθε ζωντανό πλάσμα, αυτό ήταν το όνομά του». (Γέν. 2:19)

 

Καλή Σαρακοστή!

Ἅγ. Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ: «Ἡ Βαβυλωνία δέν ἦταν μόνο γιά τίς γλῶσσες. Ἄλλαξαν καί οἱ ἄνθρωποι μορφή καί ἔγιναν οἱ φυλές»

 

Ο ΘΕΌΣ ΔΙΆ ΤΟΎ ΜΩΥΣΈΩΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΕΊ

 

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΟΣ 18. ΣΤΙΧΟΣ 7.

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ. ΨΑΛΜΟΣ 18. ΣΤΙΧΟΣ 7.

7 Ἀπ' ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἔξοδος αὐτοῦ, καὶ τὸ κατάντημα αὐτοῦ

ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀποκρυβήσεται τῆς θέρ

μης αὐτοῦ.

Ὁ στίχος ἀναφέρεται στὸν αἰσθητὸ ἥλιο καὶ στὴν ἡμερήσια διαδρομή

του, ἀλλὰ τροπολογεῖται στὸν νοητὸ ἥλιο. Ἤδη ὁ Μέγας Αθανάσιος και

νει αὐτὴ τὴν ἀναγωγή, καὶ τὸν ἀκολουθοῦν ὅλοι σχεδὸν οἱ μετέπειτα

ἑρμηνευτές. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν προσέγγιση, πρόκειται γιὰ ἕναν καὶ

κρυμμένο στίχο, προφητικὸ στίχο, ποὺ μᾶς περιγράφει τὴ διαδρομὴ τοῦ

Χριστοῦ, ἀπὸ τὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, μέχρι τὸ σπήλαιο τοῦ Γολγοθά

Ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀνατέλλει στὴ Βηθλεὲμ καὶ δύει στὸν τάφο.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἔπειτα ἡ αἰώνια παρουσία του θερμαίνει τοὺς πάντες – καὶ

αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀποδέχονται καὶ αὐτοὺς ποὺ δὲν τὸν ἀποδέχονται.

Ανοίγω πάλι μιὰ παρένθεση ἐδῶ: Πολλὲς φορὲς σχολιάζουμε, εἴτε

ἀντλώντας ἀπὸ ἱερὰ κείμενα εἴτε ἀπὸ τὴν ὑμνολογία μας, τὸ θέμα τῆς

κρίσεως, ἤ, μὲ ἄλλη διατύπωση, τὸ θέμα «Χριστὸς κριτής». Παρασυ-

ρόμαστε ἀπὸ μία δικανικὴ ἀντίληψη ποὺ ἔχουμε περὶ δικαίου, ποὺ ὑποκρύπτει καὶ συναλλαγὴ καὶ ἀνταλλαγή, μιὰ φυσικὴ διάσταση ποὺ ἐνυπάρχει στὸν ἄνθρωπο.

 Δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει ὁριστεῖ

ἀπὸ τὸν Πατέρα κριτὴς τοῦ κόσμου, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς προσάγει σ᾽ αὐτὸν ὡς κριτὴ τοῦ κόσμου, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς κρίνει. Ὅπως λέει ὁ ἴδιος, δὲν ἦρθα γιὰ νὰ κρίνω, ἀλλὰ γιὰ νὰ σώσω.

Ὡστόσο εἶναι κριτής. Τί σημαίνει εἶναι κριτής; 

Σημαίνει ὅτι ἡ παρουσία

του γεννάει κρίση, ἡ ἴδια ἡ παρουσία του δημιουργεῖ τὴν κρίση. Τί ἐννοῶ

μὲ αὐτό; Σ' αὐτὴ τὴ χαριτωμένη παραβολὴ τῆς μελλούσης κρίσεως, ποὺ

μᾶς παραδίδει ὁ Χριστός, ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι σ᾽ αὐτὸν καὶ τοὺς λέει,

ἐσεῖς θὰ πᾶτε ἀπὸ δῶ, γιατὶ κάνατε αὐτὸ κι αὐτό, μὲ τιμήσατε κλπ., κα

ἐσεῖς θὰ πᾶτε ἀπὸ κεῖ, γιατὶ δὲν μὲ τιμήσατε κλπ. Ἂν προσέξουμε ὅμως,

ὅταν ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι σ᾽ αὐτόν, ἔρχονται ὡς πρόβατα ἢ ὡς ἐρίφια.

Δὲν ἀποφασίζει ὁ Χριστὸς ποιὸς εἶναι τὸ πρόβατο καὶ ποιὸς εἶναι τὸ ἐρίφιο, ποιὸς εἶναι ὁ δίκαιος καὶ ποιὸς εἶναι ὁ ἄδικος. Ἡ παρουσία του ἀποκαλύπτει ποιὸς εἶναι ὁ καθένας, αὐτὸς ποὺ εἶναι μὲ τὸν Χριστό, αὐτὸς

ποὺ εἶναι χωρὶς τὸν Χριστό. Αὐτὴ εἶναι ἡ κρίση.

Επομένως, αὐτὴ ἡ διαδρομὴ τοῦ αἰσθητοῦ ἡλίου ἀνάγεται ἀπὸ ὅλους. 

τοὺς ἑρμηνευτὲς στὴ διαδρομὴ ἑνὸς νοητοῦ ἡλίου, τοῦ ὁποίου κανεὶς δὲν

μπορεῖ νὰ ἀποφύγει τὴ θερμότητα (οὐκ ἔστιν ὃς ἀποκρυβήσεται τῆς θέρμης αὐτοῦ). Καὶ ἡ θέρμη εἶναι φῶς. Κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, ἡ ὥρα τῆς κρίσεως εἶναι ὥρα ἑνώσεως μὲ τὸν Θεό, μὲ τὸν Χριστό.

Ὅλοι θὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὴ ἡ ἕνωση γιὰ ὅσους εἶναι δίκαιοι

θὰ εἶναι πηγὴ χαρᾶς, γιὰ ὅσους εἶναι ἄδικοι θὰ εἶναι πηγὴ βασάνου.

Στὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω, ποὺ διαβάζεται ἡ περικοπὴ τῆς παραβολῆς τῆς μελλούσης κρίσεως (Ματθ. 25,31 -46), γραμμένο ἀπὸ τὸν πατριάρχη Κάλλιστο Ξανθόπουλο, μαθητὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, διαβάζουμε μεταξὺ

ἄλλων:... ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ

[ ] οἴεται (= νομίζει, πιστεύει) τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι

τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν Ἁγίων συνδιαγωγὴν καὶ τὴν ἐσομένην ἐκείνοις ἔλλαμψιν διηνεκῆ καὶ ἀνάβασιν, βάσανον δὲ καὶ σκότος καὶ τὰ τοιαῦτα,

τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν. Αὐτὸ μόνον: συνδιαγωγὴ μετὰ τοῦ Θεοῦ, ἢ

μακρυσμὸς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐπιλογὴ εἶναι δική μας.

Η ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΠΡΟΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΔΙΑΘΗΚΗΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

 

ΟΙ ΠΛΗΓΈΣ

 

The kingdom of heaven is like a man who sowed good seed in his field;

“The kingdom of heaven is like a man who sowed good seed in his field; but while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat and went his way.” (Matthew 13:24-25)

During our Lord’s time on earth, it was basically an agricultural society and people depended upon their crops. Therefore, this parable of Christ’s was easily understood by everyone. If an enemy purposely sowed weeds (tares) in his neighbors’ crop, this would have sabotaged the farmer’s efforts. And without modern weed killers, what would a farmer do in such a dilemma? 

Instead of tearing out the wheat with the tares, the landowner in this parable wisely waited until the harvest. After harvesting the whole field, the tares could be separated and burned, while the wheat would be saved in the barn.

This parable is the answer to why God allows the sinful and righteous to coexist in the world. God planted good seed, but the devil sowed in evil, and God in His wisdom will sort it all out in the end.

Fr. John

Οι προφητείες του Ιακώβ για τον Χριστό και τον αντίχριστο

 

 

Θυμάστε τα ονόματα των γιών του Ιακώβ; Πρωτότοκος ήταν ο Ρουβήμ, ακολούθησε ο Συμεών, τρίτος ήταν ο Λευί, τέταρτος ο Ιούδας, ενδέκατος ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος και τα λοιπά.

 

Από ποιον από αυτούς έπρεπε να προέλθει ο Μεσσίας; Εννοείται από τον πρωτότοκο, τον Ρουβήμ. Όμως, ο Ρουβήμ είχε διαπράξει μια πολύ βαριά αμαρτία, με το να μολύνει το κρεβάτι του πατέρα του, καθώς είχε κοιμηθεί με την παλλακίδα του, την Βαλλά (Γεν. 35, 22). Αυτή η αμαρτία του στέρησε το δικαίωμα της πρωτοτοκίας. Ο δεύτερος και ο τρίτος, ο Συμεών και ο Λευί, είχαν προχωρήσει σε άγρια σφαγή απροστάτευτων κατοίκων της πόλης Συχέμ (Σχεμ), επειδή θέλησαν να εκδικηθούν για την τιμή της αδελφής τους, της Δείνας, που είχε υποστεί βιασμό σε αυτήν την πόλη. Και αυτοί στερήθηκαν του δικαιώματος να γίνουν προπάτορες του Χριστού εξαιτίας της σκληρότητάς τους.

 

Ο Ιακώβ βλέπει: στο λόφο που υψώνεται πάνω από το παρατημένο λατομείο, αμέσως πίσω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, το νεαρό Λιοντάρι από τη φυλή του Ιούδα άπλωσε στον Σταυρό τα χέρια Του… Το Πανάχραντο Σώμα Του Το αποκαθηλώνουν από τον Σταυρό οι μαθητές Του, Τον πλένουν, Τον τυλίγουν σε σεντόνι… Οι γυναίκες με κλάματα Τον αλείφουν με αρώματα… Το Σώμα του Βασανισμένου Το φέρουν στον τάφο, Το τοποθετούν στο κρεβάτι που είχε λαξευτεί στο ασβεστολιθικό σπήλαιο, σε πεζούλι του λατομείου. Τον ενταφιάζουν και σφραγίζουν τον τάφο με βαρύ λίθο…

 

– Πλάγιασες κι εκοιμήθης, σαν λιοντάρι και σαν το μικρό του· να τον ξυπνήσει ποιός τολμά; (Γεν. 49: 9), – ψιθυρίζει με θλίψη ο γέροντας Ιακώβ. – Ποιος άλλος εκτός από τον Ίδιο τον Ύψιστο, θα αναστήσει τώρα τον Υιό Του;

 

Θα προσπεράσουμε τις μετέπειτα ευλογίες και τις προφητείες για τους άλλους γιούς του Ισραήλ. Θα σταματήσουμε μόνο σε έναν ακόμα από τους δώδεκα, στο γιο του Ιακώβ με το όνομα Δαν.

 

Η Γραφή δε μας λέει τίποτα το κακό για τον Δαν. Όμως, κοιτώντας το θλιμμένο πρόσωπο του γιού του, ο Ιακώβ-Ισραήλ προφητικά προβλέπει στους απογόνους του Δαν τον άνθρωπο της αμαρτίας, τον αντίχριστο, που είναι γραφτό να έρθει στους έσχατους καιρούς της ιστορίας της ανθρωπότητας.

 

– Ο Δαν θα είναι σαν φίδι μες στο δρόμο, – με δυσκολία μιλάει ο γέρος, σαν να μην πιστεύει ο ίδιος αυτά που μόλις του είχαν αποκαλυφθεί από τον Θεό, – σαν έχιδνα στο μονοπάτι, που δαγκώνει τις φτέρνες του αλόγου κι ο καβαλάρης πέφτει πίσω ανάποδα. (Γεν. 49: 17).

 

Έσχατοι καιροί της ιστορίας της ανθρωπότητας… Στον θρόνο, στο βασιλικό πρόναο του ανακατασκευασμένου Ναού της Ιερουσαλήμ ανέβηκε γιος πόρνης, ο αντίχριστος, ο αδιάντροπος απατεώνας που κάνει μεγάλα θαύματα, ο Εβραίος από τη φυλή του Δαν. Οι Εβραίοι στην αρχή τον αναγνώρισαν ως τον δικό τους Μασσιάχ, όμως, στη συνέχεια, αφού διδάχτηκαν από τον προφήτη Ηλία, διαπίστωσαν ότι είναι σφετεριστής και ψεύτης και επαναστάτησαν εναντίον της εξουσίας του. Ο εξαγριωμένος αντίχριστος μαζεύει τους άρχοντες όλου του κόσμου και οδηγεί τα στρατεύματά τους στην Αγία Γη, για να τιμωρήσει τους επαναστατημένους εναντίον του Εβραίους… Η κοιλάδα του Ιεσραέλ δονείται από τις εκρήξεις και το θόρυβο, η κοιλάδα του Αρμαγεδδών τρέμει από τις κραυγές των τραυματισμένων…

 

Και το άσπρο κεφάλι του Ιακώβ γέρνει ξανά πάνω στο μαξιλάρι και εξαντλημένος ψιθυρίζει:

 

– Τη σωτηρία μου από σένα περιμένω, Κύριε! (Γεν. 49: 18).

 

Ευγένιος Αμπντουλλάεβ

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

 

Pravoslavie.ru

 

7/11/2023